سکانس اول:
می خواستی گلخانه ای برایم برپا کنی از بهترین گلهای صادراتی رز!!! رزهای قرمز وحشی....
دریغ از آنکه تو خود گلخانه ی من بودی!!!
در جایی خواندم این متن را که با دل من هماهنگ بود: روح تو مریمه، دست تو نرگسه، چشم تو نسترن...روح تو
دست تو ، چشم تو، عشق من، گلخونه ی منه!!!
می خواستی گلخانه ای برپا کنی همیشه بهاری...
ببین چه پاییزی بر زندگیمان حکمفرما شد...!
چه کسی میخواهد من و تو ما نشویم؟ خانه اش ویران باد...!
سکانس دوم:
از تو نه نامه ای می رسد نه پیامی و نه حتی پست الکترونیکی...
چیزی بگو...حرفی بزن...بگو چه خبر؟؟؟!
این آخرین شمعی است که میخواهم روشن کنم...
این آخرین شمعی است که آب می شود
پای این شعر ناتمام...
و
من قطره قطره می سوزم،
تا
تو آرام شوی...آرام...!!!
سکانس سوم:
تمام راههای ارتباطی به رویم بسته شده!!!
روح من را کشانده اند به اوایل روزهای غیر آشنا با تکنولوژی ...!
اطرافم خالیست از هرگونه امواج رادیویی و ارتباطی...!
من تهی شدم از تکنولوژی ارتباطات!
اینست زندگی من....
سکانس چهارم:
بی هدف راه می روم، بی هدف نفس می کشم، بی هدف می بینم و بی هدف می خندم...دل من حالش خوشه!!!
هنوز هم برایم بهاری هستی!
هنوز هم دل برایت پر می کشد تا ناکجا آباد!!!
می خواستی گلخانه ای برایم برپا کنی...
من نیز در چهار دیواری خود گلخانه ای دارم از گلهای تو...همان گلهای رز وحشی روزهای یکشنبه...!
سکانس پنجم:
اگر می خواهی از حال من با خبر شوی می گویم برایت که پاییزم...!
همان دختر پاییزی... زرد زرد! محزون محزون! شکسته و داغون!
از حال تو دورادور با خبرم...
اگر من پاییزم انگار تو فراموش کرده ای که زاده ی بهاری!!!؟
سکانس ششم:
تا ابد بهاری بمانی و شاد...
بهترین ها را برایت آرزو می کنم...
+
نوشته شده در یکشنبه سیزدهم بهمن 1387ساعت 20:45 توسط آزیتا
|
"سکانس اول"
* این سکانس را با لهجه ی دلتنگی بخوان *
_ عجیب دلم برایت تنگ شده است!!!
"سکانس دوم"
امروز تقریبا یک قرن است که تو را ندیده ام! من نمی دانم با این زمان های طولانی چه کار کنم؟!
دارم فکر می کنم که یک قرن پیش چقدر خوشبخت بودم، اما حالا...
من هستم و هزار شالیزار فاصله...
"سکانس سوم"
* باید هرجور شده احساس دلتگی ام را از بین ببرم وگرنه... *
دارم فکر می کنم چه خوب است اگر همیشه حتی الان که دارم از دلتنگی برای تو دیوانه می شوم،
جنبه های مثبت یک پدیده را در نظر بگیرم.
_ تو قشنگترین پدیده ی زندگی من بودی و هستی و خواهی بود! _
"سکانس چهارم"
من چقدر خوشبختم که توی زندگی ام فرشته ای مثل تو حضور دارد...
یک دوست واقعی!
هربار که رفتارهای روزانه ات را مرور می کنم- من همیشه بهتو فکر می کنم -
می بینم، چقدر تو خاص هستی!...خاص و دوست داشتنی...
"سکانس پنجم"
* لطفا این سکانس را با لهجه ی باران بخوان *
چرا وقتی بد با تو صحبت می کنم، با من خوب رفتار می کنی؟
اینجوری من دچار عذاب وجدان می شوم!
چرا همیشه سعی می کنی من خوشحال باشم؟...حتی وقتی که ناراحتت می کنم!
چرا؟ چرا؟ چرا؟
دارد از نگاهم باران می بارد،برای تو، برای...!
"سکانس ششم"
* می خواهم یک اعتراف کنم!!! *
می دانم نیازی به اعتراف نیست.تو وجودت از همان ابتدای دنیا به این حقیقت
پی برده ای و اما اعتراف سبز من:
« فقط وقتی تو کنارم هستی، من خوشحال می شوم.»
_ این را می گویند: عشق واقعی در یک دهکده ی کوچک جهانی!!!
"سکانس هفتم"
* وقتی به تو فکر می کنم، شعر دست از سرم بر نمی دارد! *
من مطمئنم یکی از همین روزهای خدا، فاصله ی هزار شالیزاری بین من و تو می شود
یک شالیزار...!
من قدم می گذارم در هوای سبز و می ایستم روبروی لبخند همیشه مهربانت.
و
میگویم: « امروز 300سال پیش از 1387 است.
و من و تو در یک غروب ساده و بارانی/ بی دغدغه و ترافیک.../
عاشق هم می شویم...زیبای زیبا!!!
"سکانس هشتم"
* خواهش می کنم این سکانس را هیچ وقت فراموش نکن! متشکرم!
هزار بار دوستت دارم، بهترین بهار قلبم!
+
نوشته شده در پنجشنبه هفتم آذر 1387ساعت 21:27 توسط آزیتا
|
سکانس اول :
_دارم در خیابان را می روم.در خیابان که نه،در خلاء یا خلسه ای ناخوشایند!
این روزهای بی تو بودن، تمام انرژی مرا از من گرفته...
سکانس دوم :
_( دارم این سکانس را 30 دقیقه و 40 ثانیه بعد از سکانس اول می نویسم )
من به تو گفتم : " دوستت دارم و هزار بار به تو دل بسته ام، جوابت همیشه تکراری بوده، باشه!!!
اما چیزهای فنا پذیر دل بستگی نیستند! ما که ماندنی نیستیم در این دنیا، پس نباید به کسی دلبسته شوی.
و جواب من سکوت بود و بهت و علامت سوالی به اندازه ی دلتنگی هایم و دلبستگی شدید تر!
سکانس سوم :
_ من خیلی به تو و حرفهایت فکر کردم! و ... می کنم.کاشکی الان اینجا روبروی من نشسته بودی
و به باورهای من گوش می کردی.
..اشکالی ندارد.می توانی این سطرها را بخوانی.
( فقط لطفا رنگ لهجه ام را فراموش نکن، " بنفش یاسی خیس " )
سکانس چهارم :
_ به نظر من اگر که من و تو فناپذیر بودیم ، دیگر دلبسته هم نمی شدیم!
چون می دانستیم همیشه ی همیشه طرف مقابلمان حضور دارد.
( کاشکی اینطور بود، از خدا می خواهم معجزه ای رخ دهد و اینطور بشود تا همیشه کنار هم )
اما الان من، ثانیه ثانیه های خاطره با تو بودن را مرور می کنم!
نفس می کشم و این روزها که بدون تو دارد انرژی ام تمام می شود، وقتی به خنده های گرمت فکر می کنم،
کمی توان از دست رفته ام را به دست می آورم و دلبسته تر می شوم.
حتی وقتی خیلی از هم دور هستیم.مثل این روزهای قرن نما-من بیشتر دلبسته ات می شوم!
سکانس پنجم :
_ ( نمی دانم چرا این باران دست از سر من بر نمی دارد!!! )
در حال حاضر فقط یک ارزو دارم! و این آرزو تمام زندگی ام را تحت الشعاع قرار داده است!
من با دیگران می خندم، کار می کنم، خرید می کنم. اما در تمام این لحظه ها فقط به یک آرزو فکر می کنم :
" یک بار دیگر ببینمت "
سکانس ششم :
_ خیلی دوستت دارم... تویی که به من آموختی عشق یعنی ... تو!!!
+
نوشته شده در دوشنبه پانزدهم مهر 1387ساعت 18:13 توسط آزیتا
|
چه خوش است انسان بودن٬ انسان زیستن!
زندگی قمار جدایی است که انسان یا می برد و یا می بازد...
عشق لطافت زندگی است٬
زندگی بدون عشق همچو گورستانی است!
زندگی با معناست٬ اگر معنایش را بفهمی...!
+
نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387ساعت 16:3 توسط آزیتا
|
پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست
حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست
شعر زلال جوشش احساس های من
از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست
يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است
اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست
خم شد- شکست پشت دل نازکم ولی
بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست
من در فضای خلوت تو خيمه می زنم
طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست
تا اوج ، راهی ام به تماشای من بيا
با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست
+
نوشته شده در جمعه هفدهم خرداد 1387ساعت 15:22 توسط آزیتا
|
نمانده فاصله ای تا به هم رسیدنمان
چه دستها که درازند٬ سوی چیدنمان!
تمام وسوسه ها جمع گشته اندهرآن
دهند یک سره فرمان دل بریدنمان...!
تلاقی دو هلالیم هر زمان من و تو
اگرچه زلزله دل داده بر تکیدنمان!
به گاه حادثه در بند سرنوشت خطاست
برای هم خط و مرز و نشان کشیدنمان.
همیشه عاشق یک سقف باش درپس عشق
که هر غمی نشود باعث خمیدنمان....!
دلم به حسرت دیدار می زند پر و بال
نمانده فاصله ای تا به هم رسیدنمان...!
+
نوشته شده در جمعه سوم خرداد 1387ساعت 23:42 توسط آزیتا
|
تا که از درد نبودن هایت
بنشینم به قلم فرسایی؟!
تا کجاها بنویسم برگرد!؟
تا کی انگار کنم می آیی؟!
* مده آزار مرا چون که ترا.
نکند مردن من تاثیری!
آه٬ تاوان کدامین گنه است؟
که
تو
از زندگیم می گیری؟؟؟!
- به خدا يك سرم و يك سودا
نيست جز بودن تو در سر من!
سايه پرورده بيا كاری كن ٬
سايه افكنده غمت بر سر من!
رفته ديگر زتنم گرمی عشق
شكل من شكل چراغی خاموش!
تا كجاها بنويسم : آری٬
با دو زانو شده ام هم آغوش!
گاه گويم به خودم ٬ ديوانه
تا به كی در غم او مي سوزی؟
ولی
انگار دلم مي گويد:
به تو خواهم رسيد ٬ روزی!!!
به من شك نكن!!!
+
نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387ساعت 23:43 توسط آزیتا
|
پروانه ام نکرد که پرپر کنی مرا !
پر بر کلاه هرچه که دلبر کنی مرا !
آینه ی تکثر تنهایی ام شدی ... ٬
تا پیش دیگران دو برابر کنی مرا !
خوبم نیافرید که عاشق بشی به من٬
خوبم نیافرید که باور کنی مرا !
ایمان نیاورم به تو حتی اگر ٬ اگر
همسایه با هزار تا دلبر کنی مرا !
یا باید آفریده شوی در کنار من ٬
یا اینکه آفریده ی دیگر کنی مرا ....!
آزیتا
+
نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1387ساعت 21:29 توسط آزیتا
|
ـ انگار عشق را با تنهایی عجین کرده اند...!
انگار تنهایی عشق ابدیست...
مگر نه اینکه خدا هم تنهاست؟!
و عشق
" صدای فاصله هاست "
* صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.
نه ٬
صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند...
و
با
شنیدن یک هیچ میشوند : *کدر
همیشه عاشق تنهاست!!!
ولی بین من و تو فاصله ای نیست ٬
قلب ما با همدیگس٬ مگه نه؟
+
نوشته شده در جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 20:24 توسط آزیتا
|
ـ این روزها حال خوشی ندارم ٬
و نداشتن حال خوش برای من یعنی:
* کابوس های شبانه...
*هذیان های پی در پی...
* سر دردهای بی امان...
* افکار پوچ و مبهم...!
من در میان رفتن و ماندن دست و پا میزنم !
و
تنها
تو هستی که می توانی ٬ مرا با من آشتی دهی .
تنها تو هستی که می توانی به کابوس های هر شبه من پایان دهی!
و
التیام بخش دل دردمندم باشی...!
با من باش ستاره ی شبهای من .
من به چشمان رنگ ستاره ات لبختد میزنم .
جواب لبخندم را نمی دی ؟؟؟
+
نوشته شده در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387ساعت 12:8 توسط آزیتا
|
نکند روزی از اینجا بگذاری بروی ؟!
کنج این خانه مرا جا بگذاری بروی؟!
پشت این پنجره ها چشم براهم یه عمر ٬
نکند بی کس و تنها بگذاری بروی؟!
من پر از غصه ی پاییز زمین خواهم شد٬
تو اگر تازه بهارا ٬ بگذاری بروی ؟!
بی وفایی نکنی یک سحر از کوچه ی عشق
سر پیمان و وفا پا بگذاری بروی ؟!
نکند بار سفر بسته مسافر باشی !
نکند روزی از اینجا بگذاری بروی ؟!
برای تو نوبهارم.
+
نوشته شده در سه شنبه بیستم فروردین 1387ساعت 16:3 توسط آزیتا
|
ای دل تو بیا کزین زمستان برویم .
برخیز که تا به سوی جانان برویم .
دل خسته ز اشک و ماتم و بوی خزان ٬
با شادی و شور تا بهاران برویم...
خار ارچه که جای گل گرفتست دگر
برخیز که با غم از هزاران برویم
این ناله که می کنی تو پنهان از من
بگذار بماندش که بی آن برویم...
مستی اگر از نشان مردمیت دور است
برخیز که تا همیشه مستان برویم
خسته شدم...!
+
نوشته شده در دوشنبه دوازدهم فروردین 1387ساعت 1:25 توسط آزیتا
|
ای دل ز خیال عشق فانی برخیز
با شوق به سوی زندگانی برخیز
فرجام تو مرگ زودرس نیست بگو:
ای رفته به خواب جاودانی برخیز
گر آینه ات غبار آلوده شود ...٬
با رنگ زمان بی زمانی برخیز
من نیست و ما نبود و ایشان نبود
با نام هر آنچه می توانی برخیز
گویند زمانه بی وفایی دارد
از زنده وفا ندیده ٬ آنی برخیز
گویند که خاک سردیش می ماند .
از سردی خاک بی نشانی برخیز
انسان همه خودپرست و خودناباور
از باور خودپرست جانی برخیز
از عقل تو گرچه بر نیاید کاری ٬
با هرچه که دانی و ندانی برخیز
برای تویی که سیاه ترین نقطه ی
هر مسئله ای رو در نظر میگیری
مرد من مثبت بیاندیش... آزیتا
+
نوشته شده در شنبه دهم فروردین 1387ساعت 15:39 توسط آزیتا
|
با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک
با صد تادریا پر عشق و اشتیاق و پولک....
یه قلب عاشق با یه حس بی قرارو کوچک
میخواد بگه>>>> >>> تولدت مبارک...!
تولدت مبارک بهار من...
آزیتا
+
نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 0:27 توسط آزیتا
|
بازم شادی و بوسه٬ گلای سرخ و میخک
می گن کهنه نمیشه ٬ تولدت مبارک
تو این روز طلایی تو اومدی به دنیا
وجود پاکت اومد ٬ تو جمع خلوت ما
تو تقویما نوشتیم تو این ماه و تو این روز
از آسمون فرستاد خدا یه ماه زیبا...
الهی که هزار سال همین جشن و بگیریم
به خاطر وجودت ٬ به افتخار بودن!
واسه تولد تو دنیا رو باید آورد
ستاره رو سرت ریخت ٬ تو رو تا آسمون برد
اینا یه یادگاری توی خاطرهاته
ولی به شوق امروز میشه کلی قسم خورد
تولدت عزیزم پر از ستاره بارون
پر از بادکنک و شوق ٬ پر از آینه و شمعدون
بازم شادی و بوسه ٬ گلای سرخ و میخک
می گن کهنه نمیشه... تولدت مبارک......
بهار من : ۱۲۴۰۰۰ بوسه تقدیم تو
+
نوشته شده در دوشنبه پنجم فروردین 1387ساعت 0:17 توسط آزیتا
|
اجازه هست لیست آرزوهامو برات بگم؟
خب مرسی. پس گوش کن عزیزم :
آرزوی اول: آرزو دارم که در یکی از این روزهای نوزاد سال ۱۳۸۷ ٬ بعد از این ۲۲ روز دوری
با یه عالم آسودگی ببینمت! « آرزوی کمیه ... »
آرزوی دوم: دلم می خواهد در این سال متولد شده٬ خیلی دوستم داشته باشی « تو با من
خیلی مهربانی٬ اما من احتیاج دارم خیلی خیلی خیلی دوستم داشته باشی »
* من به دوست داشتن هیچ کس غیر از تو احتیاج ندارم ! *
فقط تو همیشه خوش رنگ من !!!
آرزوی آخر: وصال تو
عزیزم تولد نزدیکه...!
+
نوشته شده در یکشنبه چهارم فروردین 1387ساعت 1:25 توسط آزیتا
|
دوست دارم در ابتدای سال ۱۳۸۷ از تو تشکر کنم .
- متشکرم که تمام روزها و ماه ها بدون هیچ توقعی عاشقانه دوستم داشتی و اجازه دادی
دوستت داشته باشم « اونم از نوع عاشقانه اش »
- متشکرم که در تمام لحظه های زندگی ٬ بهانه های بچگانه ام را تحمل کردی و هیچ وقت
بچه بازی هایم را به رویم نیاوردی!
- متشکرم که لهجه های توهین آمیزم را با لهجه ی مهربانی پاسخ دادی...
- متشکرم که با حضورت در دنیا ٬ مرا با بهار آشنا کردی...!
عزیزکم من ٬ آزیتا ٬ازت بی نهایت متشکرم که همه ی سختی ها را تحمل می کنی
تا وصالمون را نزدیک کنی.
متشکرم و هزار باز متشکرم .
همه ی مهربانی هات رو جبران میکنم
بهار من ...
+
نوشته شده در شنبه سوم فروردین 1387ساعت 1:13 توسط آزیتا
|
در فرهنگ واژگان باور من ٬ بهار یعنی:
« در کنار تو بودن تا همیشه دنیا »
حتی اگر تو در سرمای زمستان هم کنارم باشی ٬ آن لحظه بهاری ترین لحظه ی زندگی من است.
راستی...!
بهار کی می خواهد بیاید ؟؟؟ لطفا یک کاری کن٬ زودتر بهار شود٬ لطفا !!!
آه . اصلا یادم نبود که سال تحویل شده و بهار آمده است !
* من مطمئنم که سال ۱۳۸۷ ٬ سال خوشبخت همه پرنده هاست !
قرار است امسال ٬ واژه ی " کوچ " را از فرهنگ واژگان همه ی ما بر دارند .!
همه جا فقط رسیدن است
و
دوستی
و
عشق
...
و
رسیدن به تو...
بهترین لحظات را برایت آرزو میکنم بهترینم !
" تقدیم به مرد متولد بهارم "
+
نوشته شده در پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 1:4 توسط آزیتا
|
دارد از زمین و آسمان ٬ بهار می بارد . این واژه بهار ٬ ناخودآگاه مرا به یاد چشم های خوش عطر تو می اندازد.
دارم به تو فکر می کنم ٬ تمام ثانبه ها طعم باران می گیرند و من...
و من هنوز در حسرت بار دیگر در کنار تو بودن هستم...!
در لحظه ی زیبای سال تحویل...!
دارد سال تحویل میشود!
روزگارت مبارک عزیزم!
آزیتا
+
نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386ساعت 14:29 توسط آزیتا
|
دست مرا بگیر که اشکم روان شود .
از هرم دست تو همه جانم زبان شود.
گویم که عاشقم من و عشقم به جز تو نیست ٬
ناگفته راز سینه ی سردم بیان شود .
قلب ترا همیشه به تلخی شکسته ام !
وقتی که خشم ٬ تیر و غرورت کمان شود .
با من بمان که عاشق و دیوانه ی توام ٬
از پیش من مرو که بهارم خزان شود ...
شبها ستاره های فلک را شماره کن .
تا درد عشق من به تو قدری بیان شود !
آزی صبور باش و غرورت را نگاه دار ٬
چیزی مگو که بغض گلویت عیان شود... !
برای او...
آزیتا
+
نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386ساعت 18:27 توسط آزیتا
|
